Şiir soru sordurur, huzursuz eder, uyku kaçırır, düşündürür, büyütür, oldurur hamlıklarımızı.

Yeryüzünün bütün denizlerini ayaklarımıza serer, bütün kumsallarında dolaştırır, nehirlerini yüreğimize akıtıp, kuşlarını koynumuza doldurup insan kılar bizi.

Bir bardak su gibi iyi gelir, kuruyan gönlümüzün acıyan çatlaklarına.

Kalıplardan, kurallardan, öğretilenlerin ezberinden kurtararak çırılçıplak bırakıp, insan olduğumuzu anımsatır. 

Bizi bizden alıp, mülkiyetin kirinden pasından arındırır. Haylazlığa kışkırtır düşlerimizi.

İnsanın bütün dillerinden konuşup, bütün tenlerinden söz edip çoğaltır bizi.

Selluka nın ölümünü haber verendir şiir, karıncanın ayak sesleriyle sarsılırken dünya.  

Önce kanatır yaralarımızı, sonra öperek iyileştirir.

Acıdan yana, çok kelimesinin azlığını dayanılır kılar, bir avuç günışığı sürüp yüzümüze.

Kavurucu sıcakta tenimize dokunan serin elidir rüzgarın, hareli bir denizin bedenlerimize değen iyileştirici mavisidir.

Şiir ekmek gibi su gibi gereksindiğimizdir.

Bir eldivenin teki gibi eksikliğini bildiğimizdir.

Güneşten sarı, su damlasından berrak, zulümden uzun ömürlü, kelebekten narin,  gökyüzünden geniştir.

İşi gücü bir yana bırakıp dünyanın bütün çınarlarını birleştirir.

gönül ilhan 


0 Yorum - Yorum Yaz