Punta’ya Yağmur Yağıyordu, Alsancak Garı’na Yalnızlık

 

Rengarenk şemsiyelerinin altına sığınıp, gidecekleri yere bir an önce ulaşabilmenin telaşıyla yürüyor insanlar.

Kavşakta birbirini kilitleyen arabaların ışıkları kırmızı birer çizgiye dönüşerek ıslak sokaklara akıyor.

Gördüğüm bütün şemsiyesiz insanlara dostlukla bakıyorum; yaşamının bir döneminde demir parmaklık arkasından izlemek zorunda bırakılanlar yağmurun kıymetini iyi bilir önyargısıyla.

Yağmurun eğri yağdığı o günlerden kulaklarıma küpe olan “ne güzeldir yollarda olmak şimdi” dizesinin çağrıştırdığı; darbe günlerinde ayrı düştüğüm sokaklara olan hasretim, hiç çıkmıyor aklımdan.

Yağmurda ıslanma özgürlüğümü sonuna kadar kullanmaktan geri durmuyorum yine.

Saçlarımdan yüzüme süzülen yağmur tanelerinin keyfini çıkararak usul usul yürüyorum Punta’da.

Yolun sağa doğru kıvrılmaya meylettiği yerde, yağmurdan sonra kazandığım ikinci bir ödül gibi karşıma çıkıyor O.

Göz göze geliyoruz, ıssız gözlerine uzun süre bakamıyorum, yere eğiyorum başımı.

Yanından yöresinden her geçişimde adımlarımı yavaşlatıyor olmamdan, ona duyduğum hayranlığı anlamış olmalı diye geçiyor aklımdan.

Bana doğru uzanan elini fark edince şaşırıyorum. Kolumdan tutup içeri çekiyor beni.

Ne trenler var görünürde ne de insanlar.

Bütün kalabalığı çekilmiş, bomboş kalmış içi.

Rüzgarın getirdiği sarı yapraklar sürükleniyor yerlerde.

Eski günlerin iğne atsan yere düşmeyen kalabalığını hatırlayıp, hüzünlerden hüzün beğeniyorum kendime.
İçim burkuluyor; onun kavuşturan ve ayıran gücünden kendini var eden peronların sessizliğini görmekten.

Gidip tren raylarının ortasına oturduğumda; tanığı olduğu bütün ayrılıklardan yadigar kalan kederlerin toplamıyla iç çekiyor.

Rayların gittiği yöne kilitleyip gözlerini; yağmur kokusuyla bulutlanan bakışlarıyla, benim göremeyeceğim kadar uzaklara bakıyor. 

Konuşmaya başlıyor neden sonra;

Bir keresinde; gözleri siyah, yüreği ışıklı bir kadın, dönmesinden umudu kestiği sevgiliye kavuşmuştu burada…

Bir delikanlı vardı; saçları kıvırcık, içi kalabalık, para yoksulu biriydi.

Her akşam 12 trenini karşılar, bütün yolcular trenden inip sokaklara dağıldıktan sonra, aklında bir çift hareli gözle çıkıp giderdi, ertesi gün saat tam 12’de yine gelmek üzere.

Sonra bir kadın vardı; her iş çıkışında gelip, hiç gelmeyeceğini bildiği oğlunu gece trenlerinden gönlüne alıp, evine öyle giderdi.

Yine bir keresinde; o kırmızı eylülde dünyanın dört bir yanına dağılan üniversite arkadaşları, şu iki numaralı peronda buluşup, hiç gelemeyecek olanların mateminin gizlendiği gülüşleriyle sarmaş dolaş olup, bütün gençlik anılarını döküp saçmışlardı buralara.  

Ya o ihtiyar balıkçı?

Bir sabah ilk trene binerek giden eşini beklemek için yıllardır gelip şu karşıdaki banka oturur, trenlerden inenlerin yüzlerinde arardı, onun küskün gözlerini.

Dedi mi?

Yoksa yağmur taneleri mi, konuşan?

Lodos? Dışarıdaki lodostu belki de bunları fısıldayan.

Öyle ıssızdı ki içi.

150 yıllık ömrünün bu en kimsesiz günlerinden öyle incinmişti ki; insanların vefasızlığı kara bir yağmur bulutu gibi gelip yalnızlığını çoğaltıyordu durmadan.

Her şey yerli yerindeydi oysa; sütunlar, raylar, lojmanlar, taş binalar, istasyon şefinin odası, masası, koltuğu, kalemliğine varasıya her ayrıntı eskiden olduğu gibiydi de, bir tek istasyon şefi yoktu ortalarda.

Trenlerden inip kentin sokaklarına dağılan ve trenlere binip hasretlerini bitirmek için yollara düşen insanlar gelmiyordu artık, istasyon şefinin olmadığı Gar’a.

Ahşap banklar boştu, bilet gişeleri boştu, lojmanlar boştu…

Sadece anılar dolaşıyordu ortalıkta.

Duvardaki saat hiç kaytarmadan işini yapıyor olsa da, boş tren yollarının mahzunluğunda zaman durmuştu Gar’da. 

Vitraylı camların ardında bütün telaşıyla akıp gidiyordu hayat.

Punta’ya yağmur yağıyordu, Alsancak Garı’na yalnızlık.

gönül ilhan

  
2218 kez okundu

Yorumlar

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu yapmak için tıklayın